O Patronie Fundacji Cele Fundacji |  Fondazione Marchesa Umiastowska  |  Strona Głowna     Wladyslaw hrabia Umiastowski urodził się w rodzinie  potomków arystokracji feudalnej: comites Pierzchalow,  pieczętujących się herbem Roch (sięgającym czasów  imperium rzymskiego), którory trafił do Polski z Włoch               za pośrednictwem biskupa Janiciusa Hattona ok. 970 roku. Ród Pierzchałow wydał wielu znakomitych synów kościoła,  w tym dwóch biskupów płockich (Klemensa [XIV w]              i Stanisława [XV wiek]) oraz pełniących znaczne urzędy  ziemskie, jak np. hrabia Rościsław (pierwszy wymieniony  w kronikach), hetman mazowiecki,  starosta płocki, znany z uwieńczonej sukcesem wyprawy       na Litwę i Jaćwież w 1238 roku, wyprawa odbyła się  z polecenia Konrada księcia Mazowieckiego i zaowocowala nadaniem książęcym). Gniazdem rodziny Pierzchałów, w XIV wieku stają się między innymi Pęcice, jednak w wyniku nadań książęcych dla comesa Świętosława  Pierzchały i jego braci [między innymi comesa Tomasza Adama], dobra rodowe powiększają się znacznie. W domenie rodu pojawiły się między innymi: Pruszków,  Pogroszew, Umiastów, Myszczyn itd. Pod koniec XV wieku  "modnym" stało się branie nazwiska od dóbr, tą drogą synowie  hrabiego Swiętosława i jego braci przyjeli nazwiska Pęczycki,  Pogroszewski, Pruszkowski, Umiastowski, Myszczyński itd.  Niektórzy pozostali przy nieodmienionym herbie, inni go  odmieniali. Natomiast comites Umiastowscy w XVI wieku  stali się rodem dość zamożnym na Mazowszu w wyniku  szczęśliwego mariażu z Krassowską, wnuczką kasztelana  wizkiego, znanego bogacza. Umiastowscy nabywają wówczas nowe dobra, poszerzając swe posiadanie np. o Klimonty w łomżyńskiem,  które stały się rodowym dobrem na kilka pokoleń.  Klimonty weszły też na stałe do nazwiska Umiastowskich,  którzy pisali się odtąd de Klimont (np. Piotr de Klimont  Umiastowski, autor sławnego dzieła "O morowem powietrzu...", znany filantrop i lekarz, wykształcony we Wloszech, a praktykujący np. we Lwowie). Po inkorporacji Mazowsza  linia patrona emigrowała do Inflant i objęła tam "ordynację"  Nandelstaedt z licznymi dobrami dodatkowymi  takimi   jak:  Waux  Moyzen p.Rewlem,Wenkiel Moyzen p. Heymelem  oraz Schluckum w powiecie marienburskim.  Ród Umiastowskich z nadania  królowej Krystyny obdarzony zostaje prawami do pradawnego nazwiska von Nandelstädt  i zapisany zostaje do szlachty inflanckiej  i szwedzkiej pod tym własnie nazwiskiem. W czasie  piastowania "ordynacji" Umiastowscy skoligacają się  z  inflanckimi rodami takimi jak np.  von Nandelstaedt (żona pierwszego ordynata Nandelstädt, Jana , oraz Ottenhauzenów, Fürstenbergów i innymi. Powoduje to,  iż Umiastowscy von Nandelstädt przez kilka pokoleń mowią po niemiecku i są w zasięgu tej kultury, jednak sprawują też ważne urzędy na Litwie. Comes Jan Kazimierz, ożeniony z Halszką księżniczka Ogińską, posiadacz, obok majątków inflanckich, także licznych dóbr pod Brześciem.                     Jest podkomorzym brzeskolitewskim, wicensregensem Kancelarii Wielkiej Litewskiej  i marszałkiem sejmowym oraz deputatem  wileńskim, a jego ojciec, wspomniany Jan, intendentem  komory Sabarowskiej. Comes Ernest Wilhelm von Nandelstädt  Umiastowski, walczy przeciwko Szwecji w czasach potopu,  za co konfiskują mu Schluckum, wkrótce  jednak po opanowaniu tych terenów przez Rosję, znający  dobrze Ernesta car Piotr I, zwraca mu te dobra. Nie są one  jednak długo w rękach Umiastowskich. Syn Ernesta,  a prawnuk Jana Kazimierza, Jan Korneliusz umiera  bezpotomnie oddając "ordynację" w  pewnym sensie  w  ręce obce (daleci kuzyni). Natomiast jego brat Comes Jan Hieronim  Tadeusz przenosi się na ziemie litewskie. Osiedla się w dobrach zakupionych jeszcze przez Ernesta i dokupuje  nowe.Umiastowscy są w posiadaniu Zarankowszczyzny            i Talkowszczyzny, a ta ostatnia staje się gniazdem rodowym.  Sam Hieronim jest cześnikiem wołyńskim ( posiadającym tam  rozliczne dobra), majorem artylerii, gwardzistą przybocznym   króla Augusta Mocnego. Pozostala w Inflantach cześć rodziny  Umiastowskich, która używa już tylko nazwiska                  von Nandelstädt (von Nandelstadh), wrasta w kulturę niemiecką, osiedlając się między innymi w dzisiejszej Finlandii. Umiastowscy, potomkowie Jana Hieronima, osiedleni  na Litwie, zajmują ważne funkcje w kraju. Długo by  wymieniać rozliczne funkcje i osoby je sprawujące, jednak  za przyklad niech posłużą: Tomasz, sędzia Trybunału  Litewskiego, autor dzieła " Proces Litewski..." (ktore było  kanonem przez lata), członek Naczelnej Rady Narodowej  Litwy w Powstaniu Kosciuszkowskim, emigrant do USA  i reemigrant. Emil, wicegubernator grodzieński, marszałek oszmiański  szlachty z jednogłośnego wyboru. Bronisław, współzalożyciel  odrodzonego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, jego  pierwszy Kwestor, Sędzia i wiceprezes Związku Ziemian. Główna galąź rodu po najstarszym synu Comesa Jana Hieronima  osiadla się w Opicie Talkowszczyźnie nad rzekami Opitą            i Gawią. Obok znajdowały się Kondraciszki, stara majętność zacnego rodu Żemłłów od nich nazwane Żemłosławiem.     Staje się Żemłosław w początkach XIX wieku  wraz z Sobotnikami własnością Umiastowskich, potomków  najmłodszego synu Jana Hieronima. Wkrótce ta galąź staje się niezmiernie majętna, tak iż Władysław hrabia (conte)  Umiastowski, jest już posiadaczem pod koniec XIX w  znacznej częsci powiatu. Otrzymuje on od papieża Leona XIII  tytuł dziedziczny hrabiego (wygasły po jego bezpotomnej śmierci). Hrabia Władysław zaślubia w 1882 roku Janinę Zofię Monikę z hrabiów Ostroróg-Sadowskich, późniejszą margrabinę Umiastowską (tytuł od papieża Benedykta XV). Hrabia znany jest z przykładnej gospodarności i poważany jest  powszechnie. Znanym jest w całym niemal cywilizowanym  świecie, osobliwie we Francji. Po śmierci hrabiego, jego żona  zakłada z majątku Fundację Żemłosławską, wspólnego           z małżonkiem imienia na rzecz Uniwersytetu w Wilnie             (więcej o Fundacji w dziele Czesława Jankowskiego pt.           " Fundacja Żemłosławska"). Następnie po swym wyjeździe  do Rzymu w czasie wojny, gdzie też umiera, zakłada  testamentalnie, istniejacą do dziś Fondazione Romana  Marchesa J.S. Umiastowska, promujacą Polakow  kształcących się poza granicami kraju. Obecnie Fundacja  znacznie poszerzyła krąg swego działania. Więcej na jej  stronach internetowych. O Umiastowskich i ich genealogii czytaj w przewodniku  heraldycznym Kosińskiego, w ktorym rzetelne zawarto  informacje i tylko z kilkoma błędami oraz na stronie internetowej. O życiu markizy Umiastowskiej i historii rodziny wiele  można przeczytać w jej pamiętniku pt.                                  " Szmat ziemi i życia..." wydanym w wilnie w 1928 roku  pod pseudonimem Nalęcz.